Grauw, somber en overladen met melancholie: film noir. Een stijl typisch voor films uit de jaren '40 en '50. In deze setting probeerde MediaMatic de nieuwste game van Rockstar te promoten: L.A. Noire.

De launch
En dat is MediaMatic gelukt! Bij binnekomst viel meteen de grauwe sombere stemming op; een handjevol mensen had zich verzameld in de Zuiderkerk in Amsterdam om daar die heerlijke sfeer van een stil gezwegen, geflopte avond te proeven. Een half uur nadat het event zou gaan beginnen besloten de heren van MediaMatic waarschijnlijk dat het toch echt niet drukker zou worden en begonnen met hun verhaal. Een verhaal over games als nieuw platform voor het verkennen van de geschiedenis. En dat L.A. Noire daar de uitgelezen kans voor zou kunnen zijn.

Grotendeels fictie
L.A. in de jaren veertig, net na de Tweede Wereldoorlog, een stad met veel potentie en verhalen. Daar zit natuurlijk het historische goud, perfect voor een geschiedenisles in gamevorm zou je zeggen. Jammergenoeg is de game grotendeels fictie en met een verkeerd gespelde titel (Noire i.p.v. Noir, een door Rockstar toegegeven typefout) belooft de historisch waarde niet veel goeds. Maar de heren hielden vol. Zoals Saving Private Ryan ooit de aankomst in Normandië zo mooi in beeld had bracht, zo zou L.A. Noir(e) de geschiedenisboeken tot leven moeten laten komen op je console.

De game
Een top idee maar niets is minder waar. De game voelt en oogt nogal leeg; de gebouwen zijn verwisselbaar, de mensen zijn vrij standaard en het enige verschil in de auto’s is de kleur lak. Om een beter beeld te krijgen van het spel leek een lange speelsessie wel op zijn plaats. De speler stapt in het leven van Cole Phelps en moet zich omhoog werken van parkeeragent tot topdetective. Door het oplossen van moordzaken klim je langzaam maar zeker steeds hoger op.

Saaie film
Na missie drie was het maar al te duidelijk: L.A. Noir(e) slaat de plank voor mij volledig mis. De speler heeft een immens grote stad tot zijn beschikking waar min of meer niets gebeurt. De straten zijn leeg, missies volbrengen voelt meer als kijken naar een hele saaie film en echt boeiende gameplay is beperkt. Eén heel groot pluspunt zijn de gezichten. Door een nieuwe technologie is elke lach, frons en emotie duidelijk te zien bij de ondervraagde. De bedoeling is ook om leugens te herkennen in een verhoor. Nogmaals is dit een enorm goed idee, mits goed uitgevoerd. Maar wat schetst mijn verbazing? Dat is het niet! Een leugen herkennen is zo ontzettend makkelijk dat het bijna een grap lijkt. Jouw manier van ondervragen bepaalt hoe het spel verder gaat. Maar met slechts drie opties: truth, doubt of lie zit je niet vaak fout. Jammergenoeg is de spanning of je de juiste vragen hebt gesteld snel weg, aangezien het spel na het verhoor vertelt hoeveel vragen je goed had. Misschien hadden de makers iets meer naar de game Heavy Rain moeten kijken om te leren hoe interactive story telling echt hoort.

Conclusie
L.A. Noir(e) heeft enorme potenie en goede ideeën, jammergenoeg lijkt het of Rockstar iets te veel hooi op z’n vork heeft genomen. Het launch event van MediaMatic was op zijn zachtst gezegd niet echt een succes. Het idee van een promotieavond is meestal toch bedoeld om de game een beetje te hypen, maar de sprankeloze gameplay-presentatie en een vrij lang voorafgaand verhaal haalde de sfeer toch echt naar beneden. De game was op 20 mei om 24.00 uur ’s nachts te koop op het event zodat je als eerste de eigenaar kon zijn van deze dure onderzetter. Maar de kers op de Sundae van de avond was dat L.A. Noir(e) de dag ervoor al in verschillende dvd/game winkels te koop was...

L.A. Noire ligt nu in de winkels in hetzelfde schap als Heavy Rain.