In 2009 won ze de Grote Prijs van Nederland en slechts een jaar later bracht ze haar debuutalbum ‘De Koek’ uit. Singer-songwriter van Nederlandse bodem met een longinhoud waar een diepzeeduiker jaloers op mag zijn, Eefje de Visser, nam de tijd om wat vragen te beantwoorden. Over haar voorliefde voor kinderliedjes, haar zelfgebakken album en de kracht van geleende gitaren.

Voor degene die onder een steen heeft geleefd: kun jij je voorstellen aan Nederland?
‘Ik ben Eefje, een 25-jarige singer-songwriter en ik maak liedjes in het Nederlands. In 2009 heb ik dus de Grote Prijs van Nederland gewonnen, een nationale popprijs voor ambitieuze muzikanten die toe zijn aan een volgende stap. En vorig jaar heb ik mijn eerste album uitgebracht, onder de naam ‘De Koek’.’

Met het winnen van de Grote Prijs van Nederland ben je nu terecht gekomen in het rijtje van o.a. Lucky Fonz III, Pete Philly, Nobody Beats The Drum en Sabrina Starke. Last van prestatiedruk?
‘Nou, misschien wel iets meer dan daarvoor. Ik heb meer het gevoel dat ik me moet bewijzen, vanwege de prijs. Mensen hebben een hogere verwachting van je. Juist daarom heb ik gewacht met het maken van een album. Ik wil muziek maken omdat ik goede muziek wil maken, niet omdat ik het zou moeten.’

Vanwaar de titel van je debuutalbum? 
‘Dit album zie ik als mijn zelf gebakken koek met mijn bij elkaar gegooide ingrediënten. Dit is wat ik heb gebakken, wat ik het publiek voorschotel. Ik wilde echt de tijd nemen om een goed album te maken. Vandaar dus de naam.’

Waar haal je je inspiratie vandaan?
‘Oef, dit vind ik een lastige vraag. Ik ben graag bezig met filosofische vragen als ‘wat maakt mij gelukkig?’ en ‘wat is goed en wat is kwaad?’. Ik ben een beetje een mijmerend type, lekker dromerig en filosofisch. In mijn teksten zitten veel gedachtespinsels. Er zit overigens niet echt per se een boodschap in mijn teksten. Ook niet echt een verhaal. Het is veel intuïtiever en onbewuster. Mijn muziek doet niet echt Nederlands aan, dus als ik in een rijtje artiesten geplaatst moest worden, dan zou dat een beetje in de trant van Sia, Emiliana Torrini en Feist zijn. Muziek met een randje of een beetje humor.’

Je nummers zijn allemaal Nederlandstalig. Hoe is dat zo gekomen?
‘Ik had nooit de ambitie om solo-artiest te worden, dat is zo gegroeid. Ik schreef altijd in het Engels, maar tekstschrijven was nooit mijn sterkste kant. Ooit vond ik allerlei cassettebandjes van vroeger, met kinderliedjes. Dat zat zo leuk in elkaar. Daar heb ik veel naar geluisterd en ik heb mij er door laten inspireren. Mijn liedjes werden alleen niet echt kinderlijk. Ondanks de inspiratie natuurlijk. Maar vanaf dat moment merkte ik dat het veel beter klikte met de Nederlandse taal, het past veel beter bij me.’

Jij en je gitaar, onafscheidelijk?
‘Nee, eigenlijk niet! De gitaar waarop ik nu speel heb ik van mijn oom gehad, die heeft daarom een bepaalde emotionele waarde. Dat is een akoestische gitaar die er te gek uitziet. Ik heb eigenlijk altijd gespeeld op geleende gitaren. Ik heb toevallig gisteren een nieuwe gitaar opgehaald en dat is zo’n plaatje! Het is echt zo’n gaaf ding. Hij is opgeknapt door een man die gitaren van heinde en verre haalt. Deze komt uit Oost-Duitsland en hij heeft zo’n bijzondere sound. Daar ga ik vanavond voor het eerst op spelen, zo spannend!’

Eefje speelt 15 april in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard en op 24 april in het Patronaat in Haarlem. Meer tourdata en haar nieuwste clip vind je op www.eefjedevisser.com.