Wat? Bejubeld sinds het debuut dat vergeleken werd met Devendra Banhart en Radiohead. De tweede plaat? Misschien nog wel beter! Ondanks dat er invloeden van talloze artiesten zijn terug te horen, slaagt The Bony King of Nowhere er in een eigen geluid te hebben.

De moeite waard? De vervolgplaat Eleonore laat de hemelse stem van Vanparys nog beter horen en houdt vast aan de constatering dat Vanparys een briljant songwriter is. Nummers als The Garden en Mother kunnen niet anders dan je ontroeren. Op de debuutplaat Alas My Love stonden nog muzikale uitstapjes. Eleonore klinkt daarentegen alsof de band meer in één en dezelfde sfeer wilt blijven, zonder dat het saai wordt overigens. Daarbij zijn alle zangpartijen en instrumentaties live opgenomen, waardoor de muziek spontaan en direct klinkt. Alsof Vanparys maar een paar meter bij je vandaan staat te zingen!

Het album is nu verkrijgbaar!

Score: Uitstekend