'Niet Aaien' is het nieuwe cabaretprogramma van Johan Hoogeboom, Bas Marée en Ludo van der Winkel. Het belooft een humoristische, muzikale boel worden met verhelderende filosofietjes en een flinke dosis zelfspot. Plug Out sprak met Bas Marée.
 
Jullie vorige voorstelling 'Wil je mijn pleister zien?' is goed ontvangen, geeft dat een extra druk?
‘Als je er teveel over nadenkt kun je je natuurlijk heel erg druk gaan maken. Maar in feite zijn we met zijn drieën er altijd op gefocust geweest het beste uit onszelf te halen. En in dat verlengde zijn we ook kritisch op elkaar. Met dat gegeven in mijn achterhoofd voel ik dus geen extra druk.’
 
Wat is jullie achtergrond? En hoe zijn jullie samen gekomen?
‘Mijn hele leven maak ik al muziek. Pianoles, schoolvoorstellingen, bandjes et cetera. Tijdens mijn studie op de Koningstheaterakademie in Den Bosch was Johan Hoogeboom daar de vaste docent liedtekstinterpretatie, één van mijn favoriete vakken. In mijn vierde studiejaar besloten Johan en ik een kort programma te maken voor het theaterfestival ‘De Boulevard’ in Den Bosch. Dat beviel zo goed dat we een avondvullend liedjesprogramma gingen maken. Na zo’n tweeënhalf jaar spelen brachten we onze laatste uitvoering van dit programma en hadden voor die gelegenheid een band samengesteld, met op contrabas Ludo van der Winkel. Ludo zong mee, maakte grappen af en is sindsdien bij ons gebleven.’
 
Waar gaat jullie nieuwe voorstelling 'Niet Aaien' over?
‘In ‘Niet Aaien’ hebben we het vanuit diverse invalshoeken over de verharding van de samenleving. De indruk die onder andere media en politici ons geven over wat er schijnbaar wel of niet toe doet. Televisie wordt steeds “hoekiger hetero”; bijna beledigend uitleggerig, plat en hard. De politiek wordt steeds ongenuanceerder en verbazingwekkend polariserend. En waar moeten de gevoelige mensen zonder ellebogen naartoe? En die mensen die anders zijn? Klinkt heel serieus, maar het is misschien de grootste, maatschappelijke inspiratiebron voor onze cabaretliedjes. En daarnaast, ach, toch altijd weer de liefde...’
 
Waaruit onderscheiden jullie je van andere cabaretiers?
‘Ik denk dat onze mengvorm van cabaret en muzikaliteit redelijk uniek is in Nederland. We zijn alle drie zowel theaterpersoonlijkheid als muzikant. We hebben alle drie onze individuele kwaliteiten en tekortkomingen. Zo zijn er liedjes waarvan direct duidelijk is dat Ludo, Johan of ik die moet zingen, omdat die anders niet gaan werken. Wij zijn alle drie de hoofdrolspeler. Het lijdend voorwerp verschuift voortdurend. We kunnen ons tegen elkaar keren, maar ook een blok vormen. En daarbij opgeteld dat we liedjes brengen, maakt dat we ons prima kunnen onderscheiden, denk ik.’
 
Waar halen jullie inspiratie uit?
‘De onderwerpen liggen, zoals wel vaker wordt gezegd, op straat. Nieuws, familie, liefde, vriendschap, de kroeg, films, musea, muziek... Noem maar op! Om de zoveel tijd stuurt één van ons weer een zinnetje naar de ander, tot we een lijst van 60 ideeën hebben. Dan werken we de lijst door en merken we vanzelf wat ons daadwerkelijk inspireert. Als we dan iets hebben uitgekozen volgen er nieuwe toevoegingen, afkomstig uit waarnemingen in het nieuws, de familie, liefde enzovoort. We zijn altijd op zoek!’
 
Wat zijn jullie toekomstplannen?
‘We zouden het liefst elke avond willen spelen. Altijd, overal, voor iedereen. Vooralsnog zijn wij voor de theaters een “risicovoorstelling”, dat wil zeggen dat we geen uitverkochte zaal kunnen garanderen. Niet veel mensen kennen ons nog. Verder is het behouden van onze onafhankelijkheid ook een droom. Zeker voor mij. Ik zie het waarborgen van autonomie als het geheime ingrediënt om dit tot mijn 100^e te kunnen blijven doen!’
 
20 oktober in het Fijnhouttheater te Amsterdam. Alle speeldata vind je op www.vetheater.nl.